Here come The Brits!

Μιλάω φυσικά για ετήσια Βρετανικά Βραβεία Μουσικής. Ανακοινώθηκαν οι φετινές υποψηφιότητες. Διάβαζα προ ολίγου ένα άρθρο που είχα γράψει πέρυσι για το φοιτητικό μας περιοδικό εδώ στη Σάμο, το ΧώροςΖΗΝ. Δε θα κάνω copy-paste όλο το κείμενο, απλά θα θυμίσω τους περσινούς καλλιτέχνες που βραβεύθηκαν για το 2005:

BRITs25 - The Best Song Award: Robbie Williams - Angels
British Breakthrough Act: Keane
British Rock Act: Franz Ferdinand
International Breakthrough Act: Scissor Sisters
British Live Act: Muse
British Single: Will Young Your Game
Pop Act: McFly
International Female Solo Artist: Gwen Stefani
International Male Solo Artist: Eminem
British Male Solo Artist: The Streets
British Female Solo Artist: Joss Stone
British Urban Act: Joss Stone
International Group: Scissor Sisters
British Group: Franz Ferdinand
International Album: Scissor Sisters Scissor Sisters
British Album: Keane Hopes and Fears
Outstanding Contribution to music: Sir Bob Geldof

Οι φετινές υποψηφιότητες, λοιπόν, πάνε κάπως έτσι:

British Male Solo Artist
* Antony and the Johnsons Rough Trade / Sanctuary
* Ian Brown Fiction / Universal
* James Blunt Atlantic / Warner Music
* Robbie Williams Chrysalis / EMI Music
* Will Young S / Sony BMG Music
Θα όφειλε να είναι ο Antony and the Johnsons αλλά είναι τόσο μ*λ*κες που θα βγάλουν τον James Blunt!

British Female Solo Artist
* Charlotte Church Sony BMG / Sony BMG Music
* Kate Bush EMI / EMI Music
* Katie Melua Dramatico / Dramatico
* KT Tunstall Relentless / EMI Music
* Natasha Bedingfield Phonogenic / Sony BMG Music
Kate Bush ασυζητητί!

British Group
* Coldplay Parlophone / EMI Music
* Franz Ferdinand Domino Recordings / Domino Recordings
* Gorillaz Parlophone / EMI Music
* Hard-Fi Necessary / Atlantic / Warner Music
* Kaiser Chiefs B Unique / Polydor / Universal
Το ότι οι Coldplay είναι το εθνικό group της Αγγλίας το γνωρίζουμε. Είναι όπως λέμε εδώ στο Ελλάδα ότι η Βουγιουκλάκη ήταν η εθνική μας star, ή όπως λένε κάποιοι άλλοι ότι ο Νταλάρας είναι ο εθνικός τραγουδιστής (δε ******* ρε ******* να κάνεις καριέρα!).

MasterCard British Album
* Coldplay X & Y Parlophone / EMI Music
* Gorillaz Demon Days Parlophone / EMI Music
* James Blunt Back To Bedlam Atlantic / Warner Music
* Kaiser Chiefs Employment B Unique / Polydor / Universal
* Kate Bush Aerial EMI / EMI Music
Θα έλεγα αλλά δε καταλαβαίνω με βάση τι θα βραβευθεί ο καλλιτέχνης. Μήπως πόσα ψώνια έκανε με MasterCard?!? Τι μ*λ*κίες είναι αυτές! Γ*μώ το marketing μου γ*μώ!

British Single
Winner chosen by UK Commercial Radio listeners
* Coldplay Speed Of Sound Parlophone / EMI Music
* James Blunt You’re Beautiful Atlantic / Warner Music
* Shayne Ward That’s My Goal Syco Music / Sony BMG Music
* Sugababes Push The Button Island / Universal Music
* Tony Christie ft Peter Kay (Is This The Way To) Amarillo UMTV / Universal Music
Δύσκολο αυτό. Είμαι περίεργος να δω αν οι Βρετανοί θα προδώσουν τους Coldplay για τον ρομαντικό James Blunt.

British Breakthrough Act
Winner chosen by Radio 1 listeners
* Arctic Monkeys Domino Recordings / Domino Recordings
* James Blunt Atlantic / Warner Music
* Kaiser Chiefs B Unique / Polydor / Universal
* KT Tunstall Relentless / EMI Music
* Magic Numbers Heavenly / EMI Music
Arctic Monkeys! Arctic Monkeys! Arctic Monkeys! Άντε Kaiser Chiefs.

British Urban Act
Winner chosen by MTV:Base viewers
* Craig David Warner Brothers / Warner Music
* Dizzee Rascal XL Recordings / Beggars Group
* Kano 679 Recordings / Warner Music
* Lemar Sony Music / Sony BMG Music
* Ms Dynamite Polydor / Universal Music
Χέστηκ*...

British Rock Act
Winner chosen by Kerrang! TV viewers
* Franz Ferdinand Domino Recordings / Domino Recordings
* Hard-Fi Necessary / Atlantic / Warner Music
* Kaiser Chiefs B Unique / Polydor / Universal
* Kasabian RCA / Sony BMG Music
* Oasis Big Brother / Sony BMG Music
...? Όλοι μήπως? Γιατί όχι? Όλοι καλοί είναι βρε...!

British Live Act
Nominees chosen by a panel of experts in association with The Live Music Forum. Winner chosen by Radio 2 listeners
* Coldplay Parlophone / EMI Music
* Kaiser Chiefs B Unique / Polydor / Universal
* Franz Ferdinand Domino Recordings / Domino Recordings
* KT Tunstall Relentless / EMI Music
* Oasis Big Brother / Sony BMG Music
Μακάρι να'ξερα! Θα σήμαινε ότι θα είχα παρακολουθήσει πάμπολες συναυλίες... Ουίιιι

Pop Act
Winner chosen by CD:UK viewers, readers of The Sun Bizarre column, and customers of O2 and Motorola
* James Blunt Atlantic / Warner Music
* Katie Melua Dramatico / Dramatico
* Kelly Clarkson RCA / Sony BMG Music
* Madonna Maverick / Warner Music
* Westlife S / BMG / Sony BMG Music
Για James Blunt το κόβω...

International Male Solo Artist
* Beck Interscope / Universal Music
* Bruce Springsteen Columbia / Sony BMG Music
* Jack Johnson Island / Universal Music
* John Legend Columbia / Sony BMG Music
* Kanye West Roc-A-Fella / Mercury / Universal Music
Εμένα μ'αρέσει ο Jack Johnson πάντως και όχι ο Kanye West. Το ξέρω ότι μπορεί να ακούγομαι οπισθοδρομικός αλλά όλα αυτά τα "yo bro'! what's up in da hood?" δε μπορώ να τα αφομοιώσω ακόμα...

International Female Solo Artist
* Björk One Little Indian / One Little Indian
* Kelly Clarkson RCA / Sony BMG Music
* Madonna Maverick / Warner Music
* Mariah Carey Def Jam / Island / Universal Music
* Missy Elliot Atlantic / Warner Music
Θα πω στη τύχη: Missy Elliot.

International Group
* Arcade Fire Rough Trade / Sanctuary
* Black Eyed Peas A&M / Universal Music
* Green Day Reprise / Warner Music
* U2 Island / Universal Music
* White Stripes XL Recordings / Beggars Group
Λοιπόν, με σειρά προτεραιότητας: Green Day, Arcade Fire, U2, White Stripes. Ξέχασα κανένα? Το ξέρω!

International Album
* Arcade Fire Funeral Rough Trade / Sanctuary
* Green Day American Idiot Reprise / Warner Music
* Kanye West Late Registration Roc-A-Fella / Mercury / Universal Music
* Madonna Confessions On A Dancefloor Maverick / Warner Music
* U2 How to Dismantle An Atomic Bomb Island / Universal Music
Είναι αυτό που λένε μη βγάλεις άλμπουμ την ίδια χρονιά με τη Madonna... (το Funeral και το American Idiot το 2004 δε κυκλοφόρησαν? μετράνε?)

International Breakthrough Act
* Arcade Fire Rough Trade / Sanctuary
* Daniel Powter Warner Brothers / Warner Music
* Jack Johnson Island / Universal Music
* John Legend Columbia / Sony BMG Music
* Pussycat Dolls A&M/ Universal Music
Arcade Fire! Pleeeeeease!

Outstanding Contribution to music
* Paul Weller V2 / V2
Ουδέν σχόλιον! Θα χαρεί κι ο κολλητούλης!

High Fidelity: Τα ωραία πράματα δε χρειάζονται πολλά λόγια...

Τι σημαίνει αλήθεια High Fidelity? Θα αναρωτιέστε...

Ο όρος High Fidelity μπορεί να μην σας είναι οικείος. Ο όρος Hi-Fi όμως..? Σωστά από εκεί προέρχεται. Στην ουσία σημαίνει η ηλεκτρονική αναπαραγωγή του ήχου με την ελάχιστη δυνατή στρεβλότητα. Αντίστοιχα, ο όρος Hi-Fi χρησιμοποιείται για τον εξοπλισμό ο οποίος αναπαράγει ηλεκτρονικά τον ήχο μίας ηχογράφησης με την ελάχιστη δυνατή στρεβλότητα. Εγώ όμως θέλω να μιλήσω για την ταινία... Χωρίς να πω πολλά όμως (θα μπορούσα να μιλάω για ώρες και να τη σχολιάσω γραμμή προς γραμμή), γιατί τη σέβομαι ιδιαίτερα... Γιατί μιλάει από μόνη της.
Τα παρακάτω τα λέω με όλη τους τη σημασία και τη φόρτηση που μου δημιουργούν: "Είναι η αγαπημένη μου. Ταυτίζομαι απόλυτα. Έχει εκπληκτικό soundtrack. Είναι η μόνη που με συγκινεί ακόμα. Περιγράφει τον κόσμο μέσα στον οποίο θα ήθελα να ζήσω...". Έτσι απλά.

Όποιος γουστάρει αυτή τη μοναδική ταινία, τον πάω...

9 Songs: Εννιά τραγούδια θα σου πω, για να διαλέξεις το σκοπό, ενώ κάνουμε sex...

Να πω καταρχήν ότι εν γένει μου αρέσουν οι ταινίες αυτού του τύπου που έχουν μία ωμότητα και αμεσότητα. Και οι βρετανοί είναι καλοί σ'αυτό...

Μπαίνω που λέτε στο Videoclub τις προάλλες και πέφτει το μάτι μου στο εξώφυλλο ενός DVD που γράφει πάνω κάτι για Black Rebel Motorcycle Club, Franz Ferdinand, Elbow, Primal Scream, Super Furry Animals κτλ. Εδώ είμαστε, σκέφτομαι. Ας το πάρω...

Το story είναι πολύ απλό. Παρουσιάζει τη σαρκική σχέση μεταξύ μίας 21-χρονης αμερικανίδας και ενός βρετανού γεωλόγου που ασχολείται με δείγματα από πάγους της Ανταρκτικής. Γνωρίζονται σε κάποιο live στο Brixton Academy με μουσική υπόκρουση των Black Rebel Motorcycle Club. Η σχέση τους συνεχίζεται με πολύ sex, μερικές γραμμές κόκα και συναυλίες έως τα χριστούγεννα που η πιτσιρίκα την κάνει για την Αμερική. Αυτό. Κατά βάση πολύ sex και μουσική...

Σκηνοθέτης είναι ο Michael Winterbottom. Στο παρελθόν έχει σκηνοθετήσει το 24-hour Party People, το Welcome To Sarajevo και το In This World (όχι, δεν τις έχω δει όλες). Το θέμα εδώ είναι τι θέλει να μας πει. Γιατί απ'ότι έχω καταλάβει, όλοι αυτή την απορία έχουν. Πολλοί την χαρακτήρησαν (μέσα σ'αυτούς κι εγώ σε πρώτη φάση) ότι είναι πορνό με ωραίο soundtrack. Να λοιπόν τι έμεινε σ'εμένα...

Για τους μουσικόφιλους, ασχέτως το σενάριο, το μουσικό χαλί είναι καλό. Θα μείνουν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι. Και πως αλλιώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα όταν με το πέρας της ταινίας θα έχουν δει: Black Rebel Motorcycle Club, Franz Ferdinand, Elbow, Primal Scream, Super Furry Animals, Dandy Warholes, Von Bondies.

Η αποψή μου είναι πως το οτιδήποτε πρέπει να κρίνεται με βάση αυτό που προσπαθεί να πετύχει αυτός που το δημιούργησε και όχι με βάση αυτό που θέλουμε εμείς να δούμε, να ακούσουμε ή να διαβάσουμε... Τι ήθελε λοιπόν να μας πει ο Winterbottom? Προφανώς να μας μιλήσει για το sex. Και ρωτώ όλους εμάς που βιαστήκαμε να την κράξουμε. Τι ακριβώς περιμέναμε να δούμε? Μήπως ένα αφιέρωμα στα αγαπημένα μας συγκροτήματα? Αν ναι, τότε κακώς πήραμε να τη δούμε.
Καταλήγει όμως κάπου? Δε θα τό'λεγα. Ούτε πιστεύω ότι θα σου δώσει κάτι καινούργιο. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν ήταν μέσα στους στόχους της ταινίας. Είναι περισσότερο μία δήλωση προς το χώρο του κινηματογράφου παρά μία ταινία που βλέποντάς την θα αλλάξει κάτι στη ψυχοσύνθεσή ή τη διάθεσή σου. Γιατί το λέω αυτό? Γιατί είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι κρίθηκε ακατάλληλη και λογοκρίθηκε αρκετά αυστηρά τη στιγμή που δε συμβαίνει το ίδιο με τις άπειρες ταινίες βίας. Προφανώς το sex είναι πιο ακατάλληλο απ'ότι η βία! Σ'αυτό τον τομέα λοιπόν η ταινία είπε πολλά. Πάρα πολλά...

Τα ωραία σημεία της ταινίας, πέρα από τη μουσική, είναι οι μεταφορές μεταξύ του τοπίου της Ανταρκτικής και του sex. "Claustrophobia and agoraphobia in the same place - like two people in a bed". Γενικώς αυτές οι αντιπαραθέσεις είναι αρκετά πετυχημένες.

Να τη δω δηλαδή ή όχι? Αν έχετε φάει πρόσφατα και δε γουστάρετε να βλέπετε άλλους να κάνουν sex τότε όχι μη τη δείτε. Διαφορετικά δείτε τη...

Κομπουτεράδες Vs Keyboards! Μία σχέση πάθους...

Σαν πολύ μάγκες δεν την έχετε δει οι κομπουτεράκηδες? Κυρίως εσείς οι gamers... Αφού σκέφτομαι να ξεκινήσω εκστρατεία για τα δικαιώματα των πληκτρολογίων. Ναι, ναι αυτό το πράγμα μπροστά σας με τα πολλά κουμπάκια. Ρωτάτε γιατί?Πρόσεξέ με. Έχουμε και λέμε:

(1) Είναι μ*λ*κ*ς ο Bill Gates και το BSOD (Blue Screen Of Death) το βλέπεις με το καλημέρα. Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

(2) Η ISDN που έχεις για να σερφάρεις (γιατί δε μπορείς να κάνεις και πολλά με 64Κ) είναι πιο αργή και από την Ολυμπιακή. Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

(3) Το φιλαράκι σου ο Μήτσος είναι πιο καμένος από σένα και σε καθαρίζει στο CounterStrike μέχρι να πεις "σαλάμι". Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

(4) Κολλάει η κάρτα γραφικών σου γιατί προσπαθείς ως μάγκας να παίξεις N4SMW (Need 4 Speed Most Wanted) στο φουλ Αύγουστο μήνα. Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

(5) Σε φώναξε η μάνα σου για φαγητό, εσύ δε πεινάς αλλά πρέπει να πας γιατί αλλιώς θα σου βγάλει τη πίστη ("Όλη μέρα μπροστά σε μια οθόνη είσαι! Και θα πάθουν τίποτα τα μάτια σου..." Και πάει λέγοντας.). Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

(6) Είσαι μάγκας... Ποιος την πληρώνει τη νύφη? Το πληκτρολόγιο!

Την επόμενη φορά, μάγκα μου, βάρα την οθόνη αν είσαι μάγκας... Άντε να σε δω!

Μουσική: Να συνεχίσω να την ακούω ή μήπως να τα παρατήσω?

Ναι, στη ζωή περνάμε φάσεις. Πες το εφηβεία, πες το ενηλικίωση, πες το ωρίμανση, πες το όπως θες. Κατά τη διάρκεια αυτών των φάσεων λοιπόν ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλά θέματα, απόψεις, ιδέες, τρόπους ζωής. Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν είναι και η μουσική. Εκεί βλέπεις πόσα απίδια αντέχει ο σάκος. Κατά βάση παρατηρεί κανείς τρεις συμπεριφορές. (1) Παλιπαιδισμός: 40 χρονών μαντράχαλοι χτυπιούνται σα τα χταπόδια στη συναυλία των "ΌλαΤαΣπάμε" όπου μέσος όρος ηλικίας είναι 18. Διακατέχονται από υπερβάλλων ζήλο για τη μουσική που γούσταραν πιτσιρικάδες. Μη θέλοντας να Την προδόσουν (την εποχή που όλοι οι κάποτε σκληροπυρηνικοί φίλοι του το γύρισαν στα σκυλο-σουξεδάκια για να βρίσκουν γκομενάκια), ορκίστηκαν αιώνια πίστη στο αληθινό rock. (2) Ξεπούλημα: όλοι οι κάποτε σκληροπυρηνικοί που το γύρισαν στα σκυλο-σουξεδάκια για να βρίσκουν γκομενάκια, αρνούμενοι πεισματικά ότι κάποτε απέφευγαν τις Βισσο-Βανδήδες όπως ο διάολος το λιβάνι, και ότι έκραζαν τους σκυλάδες όπως ο κόκορας το ξημέρωμα. Επίσης αρνούνται το γεγονός ότι κάθε πρωΐ έκαναν τρεις υποκλήσεις μπροστά στην αφίσα του αγαπημένου τους συγκροτήματος φωνάζοντας: "Θεοί! Θεοί! Θεοί!". (3) Some age, others mature: Αυτοί που πλέον ακούνε jazz, δημοτικά ή ρεμπέτικα.

Πριν λοιπόν απαντήσετε στην κρίσιμη ερώτηση: "Να συνεχίσω να ακούω μουσική ή μήπως να τα παρατήσω?" πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει πλέον κάτι αξιόλογο εκεί έξω, ας δούμε τα πράγματα από την αρχή με ηρεμία... Αξίζει να επενδύσουμε συναισθηματικά στη μουσική?

Η τέχνη αντικατοπτρίζει το κλίμα της εκάστοτε εποχής. Αυτό είναι γνωστό. Πως περιμένετε λοιπόν σε μία εποχή που επικρατεί το εποχιακό και το αναλώσιμο να βρεις μουσική που θα αντέξει στο χρόνο; Καλώς ή κακώς, η τέχνη εκφράζεται πιο εύκολα και αβίαστα μέσα από άσχημες συνθήκες (βλ. πόνο, φτώχια, πόλεμο κτλ.). Έτσι και η rock, και το ρεμπέτικο και άλλα... Σήμερα σε επίπεδο βιοτικού επιπέδου είμαστε σε πολύ καλύτερη μοίρα απ' ότι στο παρελθόν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι πια τόσο ευδιάκριτο τι είναι καλό και τι κακό, τι σωστό και τι λάθος. Γι'αυτό έχουμε γεμίσει ντεμπούτα συγκροτημάτων από τους οποίους δε ξανακούμε νέα, ή τουλάχιστον ενδιαφέροντα νέα. Συγκροτήματα που έρχονται και φεύγουν πιο γρήγορα και από τους ντελιβεράδες, σκηνές που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν πιο γρήγορα και από βάρκα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Και να σας πω κάτι? Δε με πειράζει καθόλου... Όπως επίσης θα έπρεπε να μην πειραζει ούτε εσάς. Τι κι αν το Electroclash ήταν μια φούσκα που έσκασε? Το Emerge των Fischerspooner είναι από τα καλύτερα electropop τραγούδια που έχω ακούσει. Τι κι αν πάει καιρός που έχουμε να ακούσουμε νέα από τους Zutons? Η σκηνή του Liverpool έκανε πάλι το καλό. Εμένα αυτά μου αρκούν. Εσάς?

Κι αν όντος η μουσική περνάει κρίση, ποιος φταίει? Η άτιμη η κοινωνία, ή η μουσική βιομηχανία? Ή μήπως λίγο και από τα δύο? Στο χώρο της μουσικής, το τέρας "Μουσική Βιομηχανία" είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Οι συνέπειες γνωστές σε όλους τους μουσικόφιλους. Κι όμως κάτι έχει αρχίσει να φαίνεται στον ορίζοντα. Δισκογραφικές μεγαθήρια την έχουν ακούσει, ενώ παράλληλα όλο και περισσότερες μικρές ανεξάρτητες εταιρίες έρχονται στο προσκήνιο. Μεγάλες αλλαγές στη διάθεση της μουσικής έχει φέρει η τεχνολογία και η εξάπλωση του διαδικτύου. Σύγχρονο μήλο της έριδος μεταξύ των χρηστών διαδικτύου που ανταλλάσσουν "παράνομα" μουσική και των εταιριών είναι η τιμές. Εννοείται ότι ιδέες τύπου: η μουσική είναι αγαθό το οποίο ανήκει σε όλους (και άρα δωρεάν) είναι πολύ ρομαντικές για να είναι αληθινές, οπότε παραμένουν ουτοπικές. Στο κάτω κάτω, ανέκαθεν πληρώνωνταν οι καλλιτέχνες.

Το ομολογώ λοιπόν! Είμαι από αυτούς που έχουν το μικρόβιο του θέλω να το έχω! Πάω λοιπόν κάθε τόσο και τα σκάω, έχοντας μαζέψει περι των 190 αυθεντικών cd. Με ένα μέσο όρο των 18€ ανά cd... Βρείτε το μόνοι σας. Και ρωτάω εγώ? Γιατί να πάω να γίνω κλεπταποδόχος ρε μεγάλε, εγώ που θέλω να το πάρω το γ*μημένο το cd, αν μου έχεις καλές τιμές? Χαζός είμαι να πάρω το αμφιβόλου ποιότητας cd από τη μαύρη αγορά αν μπορώ να πάρω το αυθεντικό με κάτι παραπάνω? Θα έχω και το βιβλιαράκι μου και τα έτσι μου και τα αλλιώς μου... Άσε που, όπως και να έχει το πράμα τα εικοσι-κάτι ευρώ για καινούργιο δισκάκι είναι αδικαιολόγητα.

Ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Όσο νωρίτερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα θα το εκμεταλλευτούμε. Υπάρχει τόση μουσική πλέον που χάνεται κανείς μέσα στους άπειρους τίτλους και ονόματα που ξεπηδούν καθημερινά από κάθε άκρη του πλανήτη. Αυτό είναι καλό, ονομάζεται ποικιλία. Συνεπάγεται όμως ταυτόχρονα με περισσότερο κόπο εκ μέρους μας στην αναζήτηση της μουσικής που επιθυμούμε. Είμαι σίγουρος ότι η μουσική που θέλετε να ακούσετε βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Μη το βάζετε κάτω λοιπόν και είμαι σίγουρος ότι θα τη βρείτε. Εγω τη βρήκα!

Κολλημένος με τη... μουσική?

Εν έτη 2006 κάποιοι μίζεροι ακόμα κυνηγούν μάγισσες, αναζητώντας τους νέους Pink Floyd, ή τους νέους Deep Purple, ή δεν ξέρω κι εγώ ποιους άλλους... Κρίμα! Ξέρετε γιατί? Γιατί δεν πρόκειται να πιάσουν καμία μάγισσα... Όπως λέει κι ο παλιόφιλος Bob (Dylan), Things have changed. Και στο κάτω κάτω για αναρωτηθείτε λίγο. Είναι πραγματικά ανάγκη να βγουν καινούργοι Pink Floyd? Ούτε νέος Schubert βγήκε αλλά δεν είδα κανέναν να χτυπιέται και να ωρύεται...

Και ποιος δεν έχει ακούσει κλασικό ροκ? Οι περισσότεροι έφηβοι, της δικής μου γενιάς τουλάχιστον, όλο και είχανε μία κασσέτα με ροκ επιλογές. Λίγο Break on through (Doors), Highway Star (Deep Purple), Money (Pink Floyd), Holiday (Scorpions), κανένα Hotel California (Eagles) και πάει λέγοντας. Και όσοι δεν είχανε τους τις γράφαμε εμείς... οι ροκάδες! Μη *έσω! Κάποιοι την είδαν βαριά μέταλλα, κάποιοι ερωτεύθηκαν την μικρή Ελένη και τους πλήγωσε η κ*ριόλ* και το γύρισαν στο experimental greek pain, κάποιοι την είδαν trendy και το γύρισαν στα beat-ια για να μην μείνουν εκτός των σύγχρονων δρώμενων (!?!), και κάποιοι την είδαν εναλλακτικοί... Οι χειρότεροι ξέρετε ποιοι είναι? Είναι αυτοί που δεν την είδαν καθόλου! Ακούν ακόμα αυτά που άκουγαν και σου λένε για χιλιοστή (τουλάχιστον) φορά: "δεν είναι γ*μ*το το σόλο στο Smoke on the water?", "δεν είναι το Child in Time το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών?", "το Dark Side of The Moon δεν είναι δισκάρα?". Ναι! Το κερατό μου! Ναι, είναι! Όπως και η 5η Συμφωνία του Μπετόβεν και οι 4 Eποχές του Βιβάλντι. Έλεος πια!

Και τους λες εσύ με ΟΛΗ την καλή διάθεση. Άκου κι αυτό ΑΝ θες. Είναι καλΟΥΤΣΙΚΟ. Κι αυτοί σου πετάνε το αποστομοτικό επιχείρημα: "-Γιατί να ακούσω Madrugada (τυχαίο το συγκρότημα, θα μπορούσε να είναι οι Madrugada!)? Είναι τόσο καλοί όσο οι Pink Floyd? Παίζουν τόσο καλή κιθαριά όσο ο Blackmore? Ανεβοκατεβαίνουν τη ταστιέρα 200 φορές το δευτερόπλεπτο όπως ο Malmsteen?". "-Όχι", τους απαντάς εσύ. "-Ε τότε, γιατί να τους ακούσω? Είναι φλώροι και τραγουδούν σαν μαστουρωμένοι.". Και ρωτάω εγώ τώρα... Ποιοι είναι καλύτεροι από τους Pink Floyd? Ποιος παίζει καλύτερη κιθάρα από τον Blackmore? Ποιος ζήτησε να ανεβοκατεβαίνει ο κιθαρίστας ο δόλιος την ταστιέρα 200 φορές το δευτερόλεπτο και ποιος ΔΕΝ είναι μαστουρωμένος?!?

Έχω αναφέρει στο παρελθόν σε συζητήσεις με φίλους και γνωστούς ότι αυτός που κινείται στο χώρο της pop/rock σκηνής (από ψυχεδέλεια του '60 μέχρι τις ανεξάρτητες σκηνές του σήμερα), είτε θα καταλήξει στη jazz, είτε στα δημοτικά και στα ρεμπέτικα. Εκτός φυσικά αν τα παρατείσει, γιατί δεν θα έχουν βγει οι νέοι Pink Floyd... Μέχρι τότε όμως εγώ διαλέγω να ακούσω κάτι καινούργιο μία φορά παρά κάτι παλιό πολλές φορές. Και πείτε μου τώρα εσείς ποιος θα βγει κερδισμένος σε 20 χρόνια? Αυτός που θα έχει ακούσει το Child in Time 10.000 φορές και τίποτα άλλο, ή εγώ που θα έχω ακούσει το Child in Time 500 φορές, και θα είμαι παρόν στο τελευταίο του Morrissey, της Kate Bush, στo ντεμπούτo των Killers, των Bloc Party, των Arctic Monkeys και στα καινούργια των Faithless, των Royksopp και των Thievery Corporation?

Όπως η ζωή, έτσι και η μουσική συνεχίζουν, με ή και χωρίς εμάς...

Οχι ρε! Δε γραφω για το 2005 και 2006...

Οχι ρε! Δε γραφω για το 2005 και το 2006... Μην επιμένετε! Γιατί δε θέλω να μιζεριάσω, ούτε να δώσω υποσχέσεις στον εαυτό μου που δε θα κρατήσω, ούτε να το παίξω οσιομάρτυρας, ούτε να νοσταλγίσω όμορφες, γλυκιές στιγμές και να με πάρουν τα ζουμιά.

Και τι να πω άλλωστε? Ce la vie! Ups & downs... What goes around comes around...

Ένα πράμα μόνο. Carpe Diem!

Η μαμά Honda...

Το έκανε πάλι το θαύμα της η μητέρα Honda! Είδατε το νέο Civic? Θα σκάσει μύτη με το νέο έτος στην Ελλάδα... Φυσικά μη περιμένετε ενημέρωση από το ελληνικό site του Σαρακάκη διότι ζήσε Μάι να φας τρίφυλλι. Μην αρχίσω τώρα...
Η φουτουριστική του σχεδίαση αποπνέει αέρα Ευρώπης. Σε κάποιους αρέσει σε άλλους όχι... Έτσι είναι αυτά. Εμένα πάντως μ'αρέσει. Κι όπως λέει κάποιο σχετικό άρθρο σε ελληνικό περιοδικό... "Στέλνει τον ανταγωνισμό πίσω στα σχεδιαστήρια!". Κρυμένες πίσω χειρολαβές (κλεμμένο από Alfa Romeo) για να φαίνεται σαν coupe. Τριγωνικές απολήξεις.

1800cc κινητήρα που αποδίδει 140 ίππους με κατανάλωση ενός 1600cc.

Το εσωτερικό του είναι οδηγοκεντρικό ως οφείλει να είναι σε ένα αυτοκίνητο που σέβεται τον οδηγό του! Engine Start button, μεταλλικά πεντάλ και μοχλό ταχυτήτων κοντά στο τριάκτινο τιμόνι που έχει πάνω όλα τα καλούδια. Στροφόμετρο στο κέντρο και ψηφιακό ταχύμετρο (δεν είμαι σίγουρος αν μου αρέσει αυτό).

Το επίπεδο πάτωμα υπάρχει και στο νέο μοντέλο προσφέροντας άπλετο χώρο ενώ οι θέσεις μαζέυουν ή πεφτουν δημιουργώντας αίσθηση διθέσιου station wagon.

Κάντε μία βόλτα από:
honda.co.uk
Redliners.gr
Honda Worldwide

Η συνέχεια επί των φωτογραφιών...

King Kong: The gentleman...

Έχω να δηλώσω ότι το Independence Day είναι ταινιάρα! Πως μου'ρθε? Βλέποντας το King Kong θα καταλάβετε. Απορία: "Ήταν και το παλιό τόσο χάλια?!?". Να εξηγηθώ. Στο μυαλό μου οι ταινίες είναι ταξινομημένες (με αφαιρετική διάθεση) όπως φαίνεται στο Σχήμα 1.

Σχήμα 1

Για τις καλές είμαι ιδιαίτερα σαφής. Για τις κακές θα χρειαστεί ένας μικρός σχολιασμός.

Κακές ταινίες δράσης: Φορτωμένες με κάθε είδους εφφέ, είναι πολύ ωραίο να τις παρακολουθείς ως μία όμορφη εικόνα, μόνο που εγώ ταινία θέλω να δω όχι screen saver! Σενάριο... τι είναι αυτό? (βλ. Independence Day, Spiderman, King Kong κπα*)
Κακές teen movies: 4 λέξεις μόνο. Σεξ, κιτς, ηλιθιότητα, χαζοχαρούμενες καταστάσεις. (βλ. Not another teen movie, Dude where's my car κπα)
Κακές ταινίες κουλτούρας: Πιο κουλτούρα δε γίνεται. Το επόμενο στάδιο είναι ο θάνατος! Ταινίες που στο πρώτο μισάωρο απαγορεύεται να μιλήσουν οι ηθοποιοί. Στο δεύτερο μισάωρο το στόρι πάει πιο αργά και από πενηντάρι στην εθνική. Στο τρίτο μισάωρο απλά τελειώνει οι ταινία πάντα σε ανυποψίαστο χρόνο αφηνοντάς σε με την απορία: "τι θέλει να πει ο ποιητής?". (βλ. The son, μία γαλλική που πέτυχα στη ΝΕΤ κπα)
Κακές ταινίες αποτυχία: Ταινίες που απλώς έτυχε να γίνουν επειδή μάλλον έκατσε η φάση υπο συνθήκες βαρεμάρας εκ μέρους του σκηνοθέτη. Ή επειδή ο σκηνοθέτης είναι απλώς άσχετος και δε ντρέπεται να δώσει το τερατούργημά του στον κόσμο. (βλ. ταινίες που καλύτερα να μη τις μνημονεύει κανείς, κυρίως από τα 80s)

Ξέρετε όμως τι είναι πραγματικά εκνευριστικό στις κακές ταινίες? Το προφανές, το "μα γιατί? -γιατί έτσι μας βολεύει", τα κλισέ και γενικώς η κινηματογραφική αδεία.

Πιο συγκεκριμένα τώρα στην κακή ταινία δράσης King Kong. Να σημειώσω πως ότι θα αναφέρω δεν αποκύημα του μυαλού μου για να γίνω αστείος και ευχάριστος. Είναι όλα στη ταινία! Ξανθιά ηθοποιός θεάτρου έχει έναν θειο σαν πατέρα. Είναι γενικώς πολύ στενά συνεδεμένος με την πρωταγωνίστρια. Πολύ καλός ανθρωπάκος. Μεγάλος ηθοποιός που τον αδίκησε το σύστημα. Θιασάρχης. Πάντα ασχολείται (με ένα τόνο μελαγχολίας στα πλάνα) με το πως θα γίνει πιο καλός κωμικός. Δίνει κουράγιο στη ξανθιά κτλ κτλ κτλ. Τους κλείνουν το θέατρο ο θειος λέει στην ξανθιά να έχει πίστη στον εαυτό της και την κάνει για το Σικάγο. Δεν τον ξαναβλέπουμε. Και γιατί με παιδεύεις με τον θειο τόση ώρα τότε...? Η ξανθιά μένει στους πέντε δρόμους.

Ο Jack Black (αδίστακτος, ματαιόδοξος, κυνικός και σκηνοθέτης) μπαίνει σε καράβι με όλο του το επιτελείο και στο παρα πέντε το σκάει από την εταιρία του που τον κυνηγάει. Πάνε σε ένα νησί που δε τό'χει ούτε ο χάρτης που λέει και το τραγούδι να γυρίσουν ταινία, για το οποίο όμως οι φήμες μεταξύ των ναυτικών είναι σκοτεινές και μιλάνε για κατάρες κτλ κτλ κτλ. Το νησί είναι σε σχήμα κρανίου! Πιο κλισέ δε γίνεται!

Στο νησί υπάρχει ένα τοίχος γύρω γύρω που χωρίζει τη ζούγκλα από τους ιθαγενείς. Μπλα μπλα. Τους την πέφτουν οι ιθαγενείς, μερικοί σκοτώνονται, μερικοί ξεφεύγουν. Απαγάγουν όμως οι ιθαγενείς τη ξανθιά για να την προσφέρουν στον Kong. Ο καψούρης σεναριογράφος λέει: "Δε μπορώ να την αφήσω, θα πάω να τη σώσω! Όποιος θέλει ακολουθεί!". Ε, και πήγαν όλοι! Κλισέ!Πλησιάζουν και πάλι οι διασώστες στον τόπο του εγκλήματος. Χιλιάδες ιθαγενείς φωνάζουν ρυθμικά ...kong! ...kong! ...kong! ...kong! Φωτιές χύνονται, ένας πανικός γενικώς. Με το που σκάνε οι δικοί μας... Άφαντοι οι χιλιάδες ιθαγενεις! Γιατί έτσι μας βολεύει! Να φωνάξει κανείς τον Χαρδαβέλα να μας το εξηγήσει αυτό! Ο Kong την πήρε και την σήκωσε. Τους ιθαγενείς δεν τους ξαναβλέπουμε ποτέ!

Επόμενη σκηνή, μεταφερόμαστε στην ερωτική φωλίτσα του εργένη Kong. Ξυπνάει η ξανθομαλλούσα και διαπιστώνει πως κάνοντας ότι και στο θέατρο ο Kong την βρίσκει! Είναι "King" Kong και η παιδεία του στο θέατρο φάνηκε. Αν είναι αριστοκράτης ο άνθρωπος... ε, ο γορίλλας ήθελα να πω. Μετά λοιπόν από μία συγκλονιστική παράσταση της ξανθομαλλούσας που περιελάμβανε κωλοτούμπες, χορό και juggling (η αλήθεια είναι ότι η παράσταση αυτής ήταν πιο ενδιαφέρουσα, γιατί αν έβλεπε ο Kong τη ταινία King Kong θα πήγαινε να καταστρέψει το Hollywood και όχι τη Νέα Υόρκη), στο grant φινάλε είναι αυτή με ένα κλαδί αλά μπαστούνι και στηλώνει πάνω του. Δίνει μια λοιπόν το γοριλλάκι στο κλαδάκι και πάρτην κάτω αυτήν. ΧΑΧΑΧΑ το γοριλλάκι, ΧΑΧΑΧΑ. Έχει και χιούμορ τρομάρα του! Κι έτσι γεννήθηκε ο έρωτας ο μεγάλος...

Εν τω μεταξύ οι υπόλοιποι πέτυχαν το Jurassic Park στο δρόμο τους και είπαν να παίξουν με κάτι T-Rex, κάτι βροντόσαυρους κτλ. Εννοείται δεν έπαθαν τίποτα! Σε κάποια άλλη φάση πήδηξαν σε χαράδρα και σκάσαν κάτω. Πάλι δεν έπαθαν τίποτα! Τους την πέφτουν κάτι γιγάντιες κατσαρίδες κι αράχνες και σκουλίκια. Τον καψούρη τον έχουν ζώσει. Ένας ψιτσιρικάς που πρώτη φορά έπιανε αυτόματο στα χέρια του πυροβολεί προς το μέρος του. Κατσαρίδες εξοστρακίζονται προς πάσα κατεύθυνση αλλά ο καψούρης ούτε γρατσουνιά! Έλα τώρα...

Η ξανθιά το σκάει. Η αχάριστη! Ο Kong αφού απέδειξε πόσο άντρας είναι σώζοντας την από τρεις T-Rex, της έκανε σκηνή! Ναι, ναι, σωστά! Της κρατούσε μούτρα! Ε όχι κυρά μου να αφήσεις τον βασιλιά! Καμιά δεν παρατάει τον Kong! Επειδή όμως είναι υπεράνω και gentleman την πάει στο πιο ψηλό σημείο του νησιού για να της δείξει το ηλιοβασίλεμα! Και εκεί αποκοιμήθηκαν... Λίγο πιο κάτω είναι και κάτι νυχτερίδες, τεράστιες εννοείται. Και ποιος σκάει μύτη στο πλάνο, ε? Ο καψούρης! Τώρα πως από το βάθος της χαράδρας με τις κατσαρίδες βρέθηκε στο πιο ψηλό βουνό, τι να πω! Μπράβο του! Μπράβο! Και πάλι μπράβο! Ξυπνάει λοιπόν την ξανθιά να φύγουν. Έλα όμως που ξυπνάει και το γοριλλάκι! Και πως το σκάνε? Όχι σκεφτείτε... Εδώ σας θέλω.

Αρπάζουν μία νυχτερίδα και πάνε! Τύφλα να έχει το Mission Impossible. Μπατέρνει κάπως η νυχτερίδα, τους ρίχνει στο νερό. Επόμενη σκηνή τρέχουν στη ζούγκλα! Ντόινγκ!

Με τα πολλά τον πιάνουν το γορίλλα και τον πάνε στη χειμωνιάτικη Νέα Υόρκη για καριέρα στη showbiz. Ο Jack Black γίνεται o Status Man of the Year. Στην πρεμιέρα ο Kong σπάει τα δεσμά γιατί τα πήρε που η ξανθιά που του βάλανε ήταν μούφα! Η κανονική βλέπετε σε μία κρίση ηθικής αρνήθηκε να πάρει μέρος σε αυτή την αποτρόπεα κοροϊδία! Βγαίνει λοιπόν το γοριλλάκι σεριάνι να την βρει. Όποια της έμοιαζε, την τσέκαρε και αφού δεν ήταν εκείνη έτρωγε σούτι! Κυριολεκτικά! Με τα πολλά τη βρίσκει και πάνε για πατινάζ κάπου ρομαντικά... Στο Central Park. Μακριά από το στρατό και το πλήθος. Μόνοι...

Ο στρατός όμως τον βρίσκει, χεε! Αυτός κλασικά ανεβαίνει στο Empire State Building, η ξανθιά πάντα μαζί εννοείται, χαζέυουν ξανά το ηλιοβασίλεμα και θυμούνται τα παλιά! Έπειτα κατεβάζει μερικά αεροπλάνα, τρώει όμως μερικές ύπουλες στη πλάτη και κάνει βουτιά στη 5th Avenue. Πάνω έχει μείνει η ξανθιά μόνη να κλαίει, όσπου εμφανίζεται αυτός! Ο καψούρης σεναριογράφος. Που τι να μας πει κι αυτός ο χεχλές τώρα που η γκόμενα έχει νιώσει τη βαρβατίλα!
Και για το τέλος Η Ατάκα για να πάμε όλοι σπίτια μας. Πάει ο Jack Black στο πτώμα και μαθαίνει ότι: "The planes killed him!". Σε μία κρίση διαφωτισμού λέει: "No! It was beauty that killed the beast!". Και απαντώ εγώ: -"Καλά την είχα ψιλιαστεί από την αρχή την καριόλα! Αυτή φταίει!".

Ρε δε μας παρατάτε!

*και πολλές άλλες

Αλλαξτε οπτικη γωνια...

Έζησα στα Λιμενάρια της Θάσου 18 χρόνια. Κάθε μέρα είχα την ίδια θέα. Το Αγ. Όρος. Και δε το βαρέθηκες, θα ρωτούσε κάποιος εύλογα. ΟΧΙ! Πως να το βαρεθώ αφού δε το πρόσεχα καν. Ήταν πάντα εκεί! Από τότε που γεννήθηκα.

Το Αγ.Όρος από τη Θάσο.

Το δεντράκι κάτω από το σπίτι σου δε το βαριέσαι γιατί δεν του δίνεις σημασία, άσχετα αν το βλέπεις κάθε πρωί. Ποιο δεντράκι? Αυτό ακριβώς εννοώ. Το αγνοείς! Δε το βλέπεις καν. Υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουμε ή βλέπουμε καθημερινά, επαναλαμβανώμενα και μηχανικά. Πόσα είναι πχ τα σκαλιά της σχολής σου, της δουλειάς σου, του σπιτιού σου?

Το Αγ.Όρος από το αεροπλάνο.

Αλλάξτε οπτική γωνία! Δείτε γύρω σας σαν να τα βλέπετε πρώτη φορά, όπως ένας τουρίστας! Με ενθουσιασμό! Γιατί θα ήταν κρίμα ο επιστάτης του Λούβρου να πει πως βαρέθηκε να βλέπει την Αφροδίτη της Μύλου...

Ίσως να πιάνει και με τους ανθρώπους... με κάθε επιφύλαξη.

Madrugada Live in Salonica - 16/12/05

Έρχονται και οι διακοπές και προλαβαίνω να πάω σε καμιά συναυλία on my way home... Πήγα λοιπόν και στους Madrugada στη Θεσσαλονίκη στην Υδρόγειο, 16/12/05 (βλ. φωτογραφίες)! Οι άνθρωποι έχουν κάνει το Νορβηγία-Ελλάδα και πίσω να φαίνεται σαν ένα τσιγάρο δρόμος. Και δε μας χαλάει καθόλου! Μα καθόλου όμως... Ακόμα ένα εισητήριο κάτω από τη θήκη ενός cd.

Η αλήθεια είναι ότι το'χουν οι Νορβηγοί! Έχουν τον ήχο, τη μελαγχολία, την επιβλητικότητα. Είναι γλυκόπικροι! Αυτή είναι η λέξη, bittersweet. Από τους A-ha μέχρι τους Kings of Convenience και τους Royksopp.

Τι πρέπει να ξέρετε για αυτούς? Είναι οι: Silvert Hoyem, φωνή. Robert Buras, κιθάρα. Frode Jacobsen, μπάσο. Ξεκίνησαν από το Stokmarknes (κάπου Β. Νορβηγία) το 1993 με το όνομα Abbey's Adoption και μετακινήθηκαν στο Όσλο το 1995. Ως Madrugada, που στα Ισπανικά σημαίνει η στιγμή της ημέρας πριν το χάραμα, την άνοιξη του 1999 έβγαλαν το New Depression EP με μεγάλη επιτυχία στα Νορβηγικά ραδιόφωνα και charts. Ακολούθησε το ντεμπούτο τους Industrial Silence το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς με την επιτυχία που όλοι γνωρίζουμε! Ακολούθησε το πιο σκοτεινό και όχι και τόσο αποδεκτό The Nightly Disease (2002). To Grit (2004) και το The Deep End (2005) το οποίο έφτασε στο #1 των ελληνικών charts! Πως λοιπόν να μην έρθουν για τέσσερις συναυλίες στην Ελλάδα (Κρήτη, Θεσσαλονίκη, Αθήνα), ενώ μας επισκέφτηκαν ξανά μόλις πριν το καλοκαίρι?

Τι έπαιξαν στην γεμάτη Υδρόγειο? Λοιπόν, με τη σειρά που μου έρχονται στο μυαλό:
Strange Color Blue
Electric
Norwegian Hammerworks Corps
Black Mambo
Blood Shot Adult Commitment
Kids are on high street
On your side
Stories from the streets
Hard to come back
Sail away
και κάτι από το καινούργιο τους... Δεν έπαιξαν όμως το Salt. Και τα Lost Gospel και Elektro Vakuum που μου άρεσαν. Ότι έγραψα είναι ότι θυμάμαι. Σαφώς έπαιξαν κι άλλα. Αν κάνω κάποιο λάθος στο playlist περιμένω comments.

Παραγωγός του The Deep End ο George Drakoulias. Ποιος είναι αυτός? Έκανα λίγο googling και ακούστε συνεργασίες: Tom Petty, Black Crowes, Jayhawks, Primal Scream και αν δε κάνω λάθος Screaming Trees και Reef. Επίσης μουσικός υπεύθυνος στις ταινίες Dodgeball, Starsky & Hutch, Zoolander.

Μας υποσχέθηκαν για το μέλλον πρωτότυπα playlist για τις συναυλίες τους! Αν κατάλαβα θα έχουν έτοιμη καινούργια δουλειά πριν το Πάσχα! Αναμένουμε με ανυπομονισία. Μελανό σημείο της συναυλίας ο ανύπαρκτος εξαερισμός και η πολύωρη αναμονή μέχρι να τους απολαύσουμε. Σχετικά με τα support. Στην αρχή βγήκαν οι Ground Control. Συγχαρητήρια στον drummer! Του έδινε να καταλάβει. Πολύ καλό ήχο αλλά πρέπει να έχεις λόγο που τα σπας. Αλλιώς άστο ως είναι. Μη το κουράζεις. Άποψή μου. Όσο για τον δεύτερο του οποίου το όνομα μου διαφεύγει έχω να πω πολλά. Η αμερικανιά προσωποποιημένη. Ο τύπος βγήκε ντυμένος σαν τον Κροκοδειλάκια με diet coke ανά χείρας! Που 'πα ρε έτσι? Έπιασε τη δωδεκάχορδη κιθάρα του και ως άλλος Bob Dylan στα νιάτα του άρχιζε να παίζει folk. Κάθε τραγούδι που έλεγε είχε στοίχο εμπνευσμένο από κάποιο fucked-up φιλαράκι του. Και είχε πολλά fucked-up φιλαράκια ο άτιμος! H ώρα περνούσε όσπου μας ενημέρωσε ότι το επόμενο τραγούδι το έγραψε για τον εαυτό του που... guess what? Σωστά! Είναι fucked-up! Μας άφησε με ένα τραγούδι acapela ραπάροντας με ύφος RnB τραγουδιστή... Βρε τον Κροκοδειλάκια! Να 'ναι καλά που μας έκανε και γελάσαμε πάλι.

Μετά πολύ ώρα βγήκαν οι Madrugada. Επιτέλους! Λύτρωση! Μα τι φωνή έχει ο τύπος?!? Είναι δυνατόν να βγει τέτοιος όγκος από εκείνον τον λεπτό φαλακρό άνθρωπο...?

High Fidelity Show Tracklisting - Wed 07/12/05

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2005

Goldfrapp - Number 1
Ladytron - Destroy Everything You Touch
Moby - Beautiful
Royksopp - What Else Is There
Fatboy Slim - Don't Let The Man
Cut Copy - Future
Kate Bush - How to Be Invisible
Faithless - Hour Of Need
Fischerspooner - 15th Day
Chemical Brothers - The Boxer (featTim Burgess)
Gus Gus - Ladyshave
Handsome Boy Modeling School - The World's Gone Mad (Ft Del The Funky Homosapien, Barrington Levy & Alex Kapranos)

High Fidelity Show Tracklisting - Fri 02/12/05

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2005

Brian Eno - This
My Morning Jacket - Anytime
Arctic Monkeys - From the Ritz To The Rubble
BabyShambles - Fuck Forever
Fun Lovin' Criminals - City Boy
Santana - I Don't Wanna Lose Your Love (Feat. Los Lonely Boys)
Coldplay - Low
Subways - City Pavement
TV on the Radio - Staring At The Sun
Depeche Mode - Precious
Bloc Party - The Pioneers
Coral - Something Inside Of Me
Killers - Under The Gun

High Fidelity Show Tracklisting - Wed 30/11/05

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2005

Kate Bush - How to Be Invisible
Fall Out Boy - Dance, Dance
Bloc Party - Two More Years
Sleater-Kinney - Jumpers
My Morning Jacket - What A Wonderful Man
Jack Johnson - Crying Shame
Brakes - All Night Disco Party
New Kids on the Block - Tonight
Mystery Jets - You Can't Fool Me Dennis
Primitives - Crash
Killers - The Ballad Of Michael Valentine
Stone Roses - Ten Storey Love Song
TV on the Radio - Staring At The Sun
Subways - City Pavement
New Order - Turn

High Fidelity Show Tracklisting - Sun 27/11/05

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2005

The National - Lit Up
Green Day - Wake Me Up When September Ends
White Stripes - There's No Home For You Here
Kaiser Chiefs - Born to Be A Dancer
Snow Patrol - How to Be Dead
Raining Pleasure - Only through you
Spoon - The Delicate Place
U2 - City Of Blinding Lights
Fun Lovin' Criminals - Where Do I Begin
British Sea Power - How Will I Ever Find My Way Home?
Talking Heads - Sugar on My Tongue
Punk Covers - I Don't Want To Miss A Thing
Supergrass - Coffee In The Pot
Bloc Party - So Here We Are

High Fidelity Show Tracklisting - Fri 25/11/05

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2005

Zero 7 - In The Waiting
The Proclaimers - 500 Miles
The Dandy Warhols - All the Money or the Simple Li
Beck - Girl
Dead 60s - Riot Radio
Streets - Fit But You Know It
Reef - Place Your Hands
Plantlife - When She Smiles She Lights The
Fischerspooner - Never Win
Stereophonics - Dakota
Scissor Sisters - Take Your Mama Out
Blur - There's No Other Way
Duran Duran - What Happends Tomorrow
Robbie Williams - Let Me Entertain You
Santana - I Don't Wanna Lose Your Love (Feat. Los Lonely Boys)
The Kinks - Everybody's Gonna be Happy

High Fidelity Show Tracklisting - Wed 23/11/05

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2005

Royksopp - What Else Is There
Chemical Brothers - The Boxer (featTim Burgess)
Brakes - Ring A Ding Ding
Fischerspooner - Never Win
Knife - Pass this on
Talking Heads - Once in a Lifetime
Scissor Sisters - Music Is The Victim
The Clash - Brand New Cadillac
Zutons - Zuton Fever
Mystery Jets - Alas Agnes
White Stripes - Forever for Her (Is Over for Me)
Kate Bush - How to Be Invisible
Fall Out Boy - 7 Minutes In Heaven (Atavan Ha
Fiona Apple - Please Please Please
My Morning Jacket - Anytime
Goldfrapp - Number 1

High Fidelity Show Tracklisting - Sun 20/11/05

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2005

Bloc Party - Banquet
The Boomtown Rats - I Don't Like Mondays
Bravery - Honest Mistake
Dead 60s - Just Another Love Song
Franz Ferdinand - Take Me Out
Futureheads - Hounds of Love
Graham Coxon - Freakin' Out
Green Day - American Idiot
Kaiser Chiefs - Everyday I Love You Less And Less
Keane - Everybody's Changing
Music - Breakin
Punk Covers - You Are My Sunshine
Snow Patrol - Wow
Soundtrack Of Our Lives - Bigtime
White Stripes - Seven Nation Army
The Willowz - Something

High Fidelity Show Tracklisting - Fri 18/11/05

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2005

Arcade Fire - Neighborhood #1 (Tunnels)
Billy Corgan - Walking Shade
Bloc Party - Postive Tension
Decemberists - The Sporting Life
dEUS - Bad Timing
Editors - Munich
Kasabian - Club Foot
LCD Soundsystem - Movement
Mark Lanegan Band - Hit the city
Mars Volta - The Widow
My Morning Jacket - Anytime
Sons And Daughters - Medicine
Spoon - I Turn My Camera On
Thrills - Whatever Happened to Corey Haim?
Walkmen - The Rat
Zutons - Remember Me

High Fidelity Show Tracklisting - Wed 16/11/05

Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2005

Adam Green - Emily
Arctic Monkeys - Dancing Shoes
BabyShambles - Killamangiro
Delays - Long Time Coming
Delgados - Everybody come down
Eels - From Which I Came/A Magic World
Embrace - Ashes
Foo Fighters - Best Of You
Green Day - Holiday
Madrugada - The Lost Gospel
Magic Numbers - Love Me Like You
Maximo Park - Going missing
Modest Mouse - Float On
Morrissey - Irish Blood, English Heart
Oasis - Part of the Queue
Rilo Kiley - Its A Hit
Teenage Fanclub - It's All In My Mind