Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

Vision | Schedule

Νιώθω κουρασμένος. Όχι σωματικά! Κάθε άλλο... Σωματικά μη σας πω ότι νιώθω πιασμένος. Τα τελευταία χρόνια έχω γίνει ISO της καθιστικής ζωής. Το μυαλό μου...

Από τα Χριστούγεννα νιώθω σαν να μην έχω σταθεί ακόμα. Λίγο η εξεταστική, μετά proficiency για τα Αγγλικά, υποχρεώσεις με τον σταθμό (φέραμε τους Raining Pleasure βλέπετε), και τώρα οι αιτήσεις για τα μεταπτυχιακά. Αυτές λοιπόν οι αιτήσεις σε φέρνουν αντιμέτωπο με το μαύρο παρελθόν σου. Τα μικρά πράγματα που ανέβαλες και που τώρα καταλαβαίνεις τη σημασία τους. Τα μαθήματα που είπες ας τα περάσω να τελειώνω και τώρα που τελειώνεις λες ας καθόμουν λίγο ακόμα να διορθώσω μερικά πράγματα (βαθμούς κατά βάση). Τώρα όμως ο χρόνος πιέζει. Δεν έχεις καιρό για χάσιμο. Υπάρχουν deadlines. Και τρέχεις...

Τρέχεις να βρεις σε ποιο Πανεπιστήμιο, ποια Σχολή, ποιο Master. Μαζεύεις τα κομμάτια σου και χτίζεις τη καλύτερη βιτρίνα σου. CV, Cover Letter, References, TOEFL, αναλυτικές βαθμολογίες, μεταφράσεις, επικυρώσεις. Πανικός! Και οι μέρες περνάνε...

Δε παραπονιέμαι! Καθόλου! Ίσα ίσα που χαίρομαι που κάνω το επόμενο βήμα. Έχω όμως αγωνία! Θα με δεχτούν..? Πόσο βγάζεις? Τόσο. Φτάνει ρωτάω? Ναι μου λένε. Και τότε γιατί έχω αγωνία? Γιατί είμαι καλύτερος από τόσο, το ξέρω. Γιατί αυτό δεν είναι το peak μου. Δε αρκεί αυτό. Πέρα από τη γνώση υπάρχει ακόμη ένα ολόκληρο παιχνίδι που ονομάζεται με μία λέξη: "Δεναρκείναείσαικαλόςπρέπειναμπορείςνατοαποδείξεις". Για τυπικούς λόγους. Αυτό να συγκρατήσετε...

Σε αυτό το σημείο να πω ότι αντιλαμβάνομαι πλήρως αυτό που μου λέει χρόνια τώρα η μάνα μου: "Βάλε στόχους και πρόγραμμα στη ζωή σου!". Τότε ξέρετε τι άκουγα από όλο αυτό? "Βαλέ μπλα μπλα μπλα στη ζωή σου". Τώρα ξέρετε τι λέω? "Στερνή μου γνώση να σ'είχα πρώτα!". Νά'σαι καλά ρε μάνα!

Και κάτι τελευταίο: "Κοίτα εκεί που θες να πας αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς".

Featured Song: Bloc Party - Pioneers

2 σχόλια:

Vaggie είπε...

Σαφέστατα και θα σου πω οτι καταλαβαίνω πως νιώθεις και πως ότι και να σου λένε αυτοί που τα πέρασαν, εσύ θα λές "Ναι εντάξει το ξέρω, το καταλαβαίνω, αλλά..." και το άγχος από το αν θα πάνε όλα καλά να σε κατακλίζει..
Το πιο σημαντικό είναι να μην σε πιάσει το "ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ?" Εκεί Ανέστη μου, άστα... εμένα με έπιασε λίγο πρίν τις αιτήσεις και έτρεχα και δεν έφτανα..(όχι σωματικά, νοητικά πάντα)..Αν δεν έχεις αυτό τον προβληματισμό, έχεις καλύψει το μισό και βάλε δρόμο!..
Τα άλλα με ένα σωστό προγραμματισμό είναι απόλυτα εφικτά, και ποτέ δεν είναι αργά να ακούσεις τη μανούλα! ;-)
Και όταν με το καλό θα σε πάρει η μαμά σου να σου πεί "Ήρθε παιδί μου ένας φάκελος από το University of your first choise" αλλά η μαμά σου δε ξέρει αγγλικά εκεί να δεις άγχος!..Να μου τα διαβάζει η μανούλα μου με τρελλό accent και εγώ να ακούω αυτό που ονειρευόμουν να ακούσω και να μη το πιστεύω!!
I have the pleasure in writing to offer you the following place as a student at this University...
Σου εύχομαι να λάβεις πολλά τέτοια γραμματάκια Ανεστάκο μου, και είμαι σίγουρη πως θα τα λάβεις! (Φρόντισε να μάθεις της μαμάς σου στοιχειώδη αγγλικά αν δε ξέρει ήδη, γιατί μέχρι να πάρεις το χαρτί στα χέρια σου θα έχεις πάθει πολλαπλά εγκεφαλικά!)
Λοτς οφ λοβ!!

amalia είπε...

i study???
i freak out!!!!